ارتباط ورزش با اختلال در غدد درون ریز

هر نوع استرسی، شامل استرس­‌های حاصل از ورزش، تغییراتی را در سیستم غدد درون ریز به وجود می‌­آورند. این تغییرات می‌­توانند بر اثر استرس‌­های حاصل از تمرینات ناگهانی و شدید و تمرینات آرام و مداوم حاصل شوند. تغییرات شدید می­‌توانند در اثر ایجاد تغییرات ناگهانی در پارامترهای برنامه (برای مثال شدت تمرینات) حاصل شوند. همانطور که بدن خود را با شرایط جدید تطبیق می­‌دهد، تغییرات هورمونی داخلی هم در حال جریان هستند.
در هنگام استرس‌­های ورزشی شدید که فرصت بهبود و استراحت کافی وجود ندارد و بدن توانایی لازم برای تطابق با شرایط سخت‌تر را ندارد، اختلاف چند گانه در غدد درون ریز (از جمله هیپوتالاموس، هیپوفیز آدرنال غدد جنسی) به وجود می­‌آید.
تغییرات حاصل شده در پاسخ به افزایش حجم ورزش و تمرینات در ورزش‌­های استقامتی و قدرتی مشابه است. اگر چه این همانندی به هنگام پیشروی وضعیت و بروز بیش تمرینی متفاوت می‌شود.
 

اختلال در هورمون­‌های تستسترون و کورتیزول

معمولاً هنگام بررسی بیش تمرینی، هورمون­‌های تستسترون و کورتیزول مورد بررسی قرار می‌گیرند. کاهش در هر دوی تستسترون آزاد و کل و افزایش کمی در کورتیزول، مرحله کاتابولیک را بیشتر منعکس می‌کند. لذا نسبت تستسترون و کورتیزول به عنوان شاخصی برای استرس‌های تمرینی در نظر گرفته می‌شود.
اگر نسبت تستسترون به کورتیزول بیشتر از ۳۰% کاهش یابد، به عنوان نشان‌ه­ای مبنی بر استراحت ناکافی در تمرین شناخته می‌شود و می‌تواند نشان‌ه­ای برای وقوع پدیده بیش تمرینی باشد.
 
اگر چنین کاهشی بعد از یک روز تمرین اتفاق بیافتد، یک نشانه برای استراحت ناکافی تلقی می‌شود. اگر این حالت بعد از ۳ ماه تمرین رخ دهد، می‌تواند نشانه بروز بیش تمرینی باشد.
اختلال دراز مدت در تعادل بین ترکیب و تجزیه پروتئین‌های بافت عضلانی، می‌تواند منجر به کاهش حجم بدن و تحلیل بافت‌ها شود.
با این حال برخی از پژوهش‌ها هنوز نتوانسته‌اند در دوران بیش تمرینی شدن، تغییراتی را در نسبت تستسترون به کورتیزول پیدا کنند یا اینکه رابط‌ه­ای بین این گونه تغییرات و عملکرد ورزشی را بیایند. بنابراین، تغییرات به وجود آمده در غلظت بین تستسترون و کورتیزول نمی‌توانند به عنوان عکس‌العمل مستقیم بدن برای کاهش عملکرد در نظر گرفته شوند.
 

اختلال در هورمون کاتکولامین‌ها

به نظر می‌رسد کاتکولامین‌ها پاسخگوی بهتری برای فشار تمرینی باشند. کاتکولامین‌ها تعدادی از سیستم‌های فیزیولوزیکی را درگیر می‌کنند که پیشنهاد می‌شود شاید آنها میانجی قوی سندروم بیش تمرینی باشند.
در ورزشکاران بیش تمرین استقامتی، کاهش کاتکولامین‌ها در پاسخ به تمرین، به موازات اختلال در انرژی آزاد شده از کربوهیدارت‌ها می‌باشد. بعلاوه ورزشکاران بیش تمرین استقامتی ممکن است همچنین کاهش شبانه مقدار اپی نفرین و نوراپی نفرین را نشان دهند. این می‌تواند با بیش تمرینی عمومی پاراسمپاتیک در این نوع از ورزشکاران سازگار باشد. همچنین طبق گزارشات ورزشکارانی که از بیش تمرینی پاراسمپاتیک رنج می‌برند ۷۰-۵۰ درصد، کاهش در دفع ادراری کاتکولامین را نشان داده‌اند، کاهش غلظت کاتکولامین بصورت منفی برروی خستگی و پریشانی خواب تأثیر می‌گذارد.
 
پیشنهاد می‌شود کاهش کاتکولامین‌ها نقش مهمی در خستگی مرکزی دارد. افزایش غلظت کاتکولامین در هنگام استراحت و تمرین همچنین در ورزشکاران بیش تمرین استقامتی و قدرتی گزارش شده است. این افزایش در غلظت کاتکولامین­ها ممکن است باعث کاهش حساسیت در بافت‌های هدف برای کاتکولامین‌­ها شود. به خصوص در مورد نور اپی نفرین کاهش گیرنده‌های بتا آدرنرژیک بعد از تمرینات با حجم زیاد گزارش شده است. غلظت کاتکولامین‌ها همچنین در ورزشکاران بیش تمرین حین تمرین قدرتی با شدت بالا افزایش یافته است، …

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

حساب کاربری